Σχετικά με την απόφαση του ΣτΕ για την επιστροφή του 13ου και 14ου μισθού

 

Απόφαση του ΣτΕ για την επιστροφή του 13ου και 14ου μισθού

H πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ, με την οποία κρίθηκε ως μη αντισυνταγματική η περικοπή του 13^ου και 14^ου μισθού στους δημοσίους υπαλλήλους, αφενός δεν μας προκαλεί έκπληξη, αφετέρου καταδεικνύει την πλήρη ευθυγράμμιση της απόφασης με τη ρητορική της κυβέρνησης για τον «ρεαλισμό» και την «υπευθυνότητα» που εμπεριέχει το δόγμα της δημοσιονομικής πειθαρχίας. 

Σύμφωνα με την απόφαση, «Δικαιολογείται, συνεπώς, κατά το Δικαστήριο η διαχρονική στάση του νομοθέτη στο επίμαχο ζήτημα και από λόγους δημοσίου συμφέροντος, αναγόμενους στη δημοσιονομική ευστάθεια της Χώρας, αν ληφθεί υπόψη -στο πλαίσιο του οριακού δικαστικού ελέγχου- η τάξη μεγέθους της πάγιας, επί πλέον επιβάρυνσης από την χορήγηση αδιαφοροποίητα στο σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων μιας παροχής τέτοιου ύψους (δύο επί πλέον βασικών μισθών ετησίως). Εξ άλλου, δεν προέκυψε, ότι τίθεται σε κίνδυνο η αξιοπρεπής διαβίωση των μισθοδοτούμενων από τη μη χορήγηση των επίμαχων επιδομάτων. Έτσι, με επίκληση και της πάγιας νομολογίας του για τα περιθώρια εκτίμησης του εθνικού νομοθέτη σε ζητήματα δημοσιονομικής πολιτικής, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι ουδεμία αντισυνταγματική παράλειψη συνέτρεξε».

Με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε πως, παρά τη θρυλούμενη κατά τα άλλα έξοδο της χώρας από τα μνημόνια, τη δημιουργία υπέρογκων υπερ-πλεονασμάτων μέσω της φτωχοποίησης των εργαζομένων, οι αμοιβές μας εξακολουθούν να βρίσκονται στη μέγγενη της «δημοσιονομικής σταθερότητας» και επίσης πως ακόμα και ο εισαγωγικός μισθός των 800 ευρώ για τους πρωτοδιόριστους συναδέλφους «διαμορφώνει συνθήκες αξιοπρεπούς επιβίωσης».

Είναι μάλλον περιττό να επαναλάβουμε τα στοιχεία που καταγράφουν την εγχώρια αγοραστική δύναμη των δημοσίων υπαλλήλων στην τελευταία θέση της ΕΕ ή πολύ περισσότερο να προχωρήσουμε εκ νέου σε επίκληση της βιωμένης πραγματικότητάς μας όταν πηγαίνουμε στο σουπερμάρκετ, πληρώνουμε λογαριασμούς, απευθυνόμαστε για περίθαλψη στο ΕΣΥ κλπ. Όλα αυτά είναι γνωστά.

Πλέον γνωρίζουμε πέραν πάσης αμφιβολίας πως το μόνο «δίκαιο» της Κυβέρνησης και του ΣτΕ είναι η λιτότητα σε βάρος των εργαζομένων.  Η περίφημη δημοσιονομική σταθερότητα γίνεται ξανά και ξανά κουρελόχαρτο όταν αγοράζονται όπλα ή ακόμα και όταν αποπληρώνεται πριν την ώρα του ρυθμισμένο χρέος, όταν αυξάνεται επιλεκτικά ο μισθός στελεχών ενόπλων δυνάμεων και ανώτερων κληρικών, αυτών που η κυβέρνηση θεωρεί «συμμάχους» της. Γιατί, όταν υπάρχει πολιτική προτεραιότητα, βρίσκεται δημοσιονομικός χώρος. Σύμμαχος της κυβέρνησης είναι και ο κοινωνικός αυτοματισμός που καλλιεργεί γύρω από την αποδοτικότητα και την παραγωγικότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Τέλος, ως προς αυτό το σκέλος, είναι αδύνατον να μη σημειώσουμε πως η δημοσίευση της απόφασης «έτυχε» και έγινε τη βδομάδα του 15αύγουστου…

Η απόφαση του ΣτΕ δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται η επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού. Σημαίνει ότι η επαναφορά τους αποτελεί ξεκάθαρα ζήτημα πολιτικής απόφασης και πολιτικής διεκδίκησης. Το βασικό συμπέρασμα είναι πως η συγκεκριμένη απόφαση καθιστά μονόδρομο τον κοινωνικό αγώνα για την ανατροπή του πολιτικού πλαισίου διαρκούς λιτότητας. Αυτό θα ίσχυε ούτως ή άλλως, υπό την έννοια πως οι δηλώσεις της Κυβέρνησης ήταν από τα πριν ξεκάθαρα εχθρικές και προειδοποιητικές.

Αξίζει, ωστόσο, να σημειώσουμε ότι η επιλογή της τότε πλειοψηφίας της ΑΔΕΔΥ να υπερ-επενδύσει στον νομικό δρόμο,  ως μέσο διεκδίκησης του δίκαιου αιτήματος του δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος είχε ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση της προοπτική ανάπτυξης αγώνων. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις 4 Φλεβάρη του 2025 η συγκέντρωση στο Υπουργείο Οικονομικών έληξε μόλις μισή ώρα μετά το κάλεσμα και χωρίς πορεία, ενώ στις 6 Ιουνίου, μέρα εκδίκασης της υπόθεσης, η συγκέντρωση είχε οριστεί στις 9.30, με τη στάση εργασίας να λήγει μόλις στις 11.00, κάτι που οδήγησε στη γελοιότητα της επί τόπου ανακοίνωσης επέκτασης της στάσης κατά μία ώρα! Το κρίσιμο όμως δεν είναι μόνο ο σχεδιασμός των συγκεκριμένων κινητοποιήσεων και αν αυτές θα μπορούσαν από μόνες τους να καθορίσουν την έκβαση, αλλά ότι κατά πάγια πρακτική των συνδικαλιστικών ηγεσιών δεν εντάχθηκαν σε έναν συνολικότερο σχεδιασμό κλιμάκωσης του αγώνα, ανεξαρτήτως της όποιας δικαστικής απόφασης. Η συνδικαλιστική ηγεσία της ΑΔΕΔΥ με τη στάση της στο συγκεκριμένο θέμα εν τέλει αποδυνάμωσε συνειδητά για άλλη μια φορά το κίνημα και συνέβαλε στη συγκεκριμένη ήττα.

Γνωρίζουμε ότι τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ με πηχυαίους τίτλους μιλούν για το οριστικό όχι στον 13^ο  και 14^ο μισθό και ότι η Κυβέρνηση θα αξιοποιήσει επικοινωνιακά και πολιτικά την απόφαση του ΣτΕ.

Γνωρίζουμε ότι οι κυβερνητικές «λελογισμένες» εξαγγελίες στη ΔΕΘ θα γεμίσουν το «καλάθι του νοικοκυριού» με ποικίλα pass, έκτακτες στοχευμένες παροχές και κάποιες επιλεκτικές φοροαπαλλαγές προς άγρα ψήφων. 

Γνωρίζουμε ότι στο ίδιο πλαίσιο η Κυβέρνηση θα επιχειρήσει στη ΔΕΘ να παρουσιάσει ως ουσιαστικές αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους τα περίπου 30 ευρώ καθαρά που δόθηκαν στο πλαίσιο της αύξησης του κατώτατου μισθού. Πρόκειται για το γνωστό κυβερνητικό αφήγημα περί «αυξήσεων», την ώρα που αυτά τα ποσά εξανεμίζονται την επόμενη κιόλας μέρα από την ακρίβεια και την αισχροκέρδεια. Την ίδια λογική υπηρετούν τα bonus και οι κάθε είδους «ανταμοιβές» που συνδέονται με τη διαρκή αξιολόγηση, αντί για πραγματικές και οριζόντιες αυξήσεις στις αποδοχές των εργαζομένων στο Δημόσιο.

Απέναντι σε αυτή την πολιτική χρειάζεται να οργανωθεί η δική μας απάντηση και η διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων μας. Όχι με «ντουφεκιές», αλλά με συντονισμένες, ενωτικές, οργανωμένες και κλιμακούμενες κινητοποιήσεις. Απέναντι στις όλο και χειρότερες συνθήκες διαβίωσης όλων μας και στον εμπαιγμό που μας επιφυλάσσουν, η απάντηση δεν είναι η παθητική αποδοχή και η κινηματική φοβία των συνδικαλιστικών ηγεσιών, αλλά η μαχητικότητα, η αποφασιστικότητα και η επιμονή των μαζικών, δημοκρατικών εργατικών αγώνων.

Το αίτημα για την επαναφορά του 13^ου και 14^ου μισθού είναι δίκαιο και η υλοποίηση του όχι απλώς εφικτή, αλλά αναγκαία. Η απάντηση στις κυβερνητικές πολιτικές πρέπει να είναι πολιτική και να δοθεί μέσα από τους κοινωνικούς μας αγώνες της επόμενης περιόδου.

Με πρώτο σταθμό την διαδήλωση στη ΔΕΘ το Σάββατο 5/9, στην οποία, με πρωτοβουλία των Συλλόγων και των Ομοσπονδιών μας, χρειάζεται να συμμετέχουμε, θα πρέπει να πάρουμε αυτούς τους αγώνες στα χέρια μας και να τους οδηγήσουμε σε νίκη.

Έχουμε δίκιο, είμαστε πολλοί, θα πετύχουμε!